QUANNO ‘AMMORE VO’ FILÀ
|
|
Canciello ‘e massaria, canciello ‘nchiuso, che catenaccio mamma nc’êva miso. ‘Sti ddoje zetelle, dduje cunfiette rosa, sperévano pe ‘n’ommo e pe ‘nu vaso. |
Cancello di casa di campagna, cancello chiuso, che catenaccio mamma ci aveva messo. Queste due zitelle, due confetti rosa, si struggevano per un uomo e per un bacio. |
|
E manco ‘a bruna, ‘a cchiù maleziosa, puteva ascì da ‘a casa cu ‘na scusa. E allora Ammore, ndrànghete, ‘na notte che te fa? Cu ‘na scalella d’oro, ‘mbracci’â bruna se ne va. |
E neanche la mora, la più maliziosa, poteva uscire di casa con una scusa. E allora Amore, ndrànghete, una notte cosa ti fa? Con una scaletta d’oro tra le braccia della mora se ne va. |
|
“Nenné”, dicette ‘a ‘gnóra, “che songo ‘sti suspire?” “E’ ‘o ventariello, oje ma’, ca smove ‘e ffronne, ‘a notte, ‘int’a ll’està”. |
“Bambina”, disse la signora, “cosa sono questi sospiri?” “E’ il venticello, o mamma, che smuove le foglie la notte, in estate”. |
|
E ‘a bruna addeventaje cchiù ghianca e rossa senza russetto ‘nfaccia e ‘mpont’ô musso. Cu ‘o core doce comm’a ll’ananasso se prufumava ‘e ccarne ‘e spicaddossa. |
E la bruna diventò più bianca e rossa senza rossetto in faccia e sulla bocca. Con il cuore dolce come l’ananas si profumava le carni di lavanda. |
|
E ‘a sora picciava appriesso a essa: “Pecché sulo pe mme, nisciuno passa?” E allora Ammore, ndrànghete, ‘na notte che te fa? Da ‘n’albero ‘e cerase, ‘mbracci’â bionda se ne va. |
E la sorella piagnucolava insieme a lei: “Perché solo per me, nessuno passa?” E allora Amore, ndrànghete, una notte cosa ti fa? Da un albero di ciliege, tra le braccia della bionda se ne va. |
|
“Nenné, ma chi se lagna, pe ‘mmiez’a ‘sta campagna?” “E’ ‘a volpe, duorme oje ma’, che ‘a pullanchella è ghiuta a muzzecà”. |
“Bambina, ma chi si lagna in mezzo a questa campagna?” “E’ la volpe, dormi o mamma, che la gallina è andata a mordere”. |
|
Chiagnenno tutt’e ddoje ‘mbracci’â cummara tenevano ‘e ffaccelle comm’â cera. Dicette ‘a cummarella: “Oje ne’ ve prore? Jammo addu mamma aunite a ‘sti signure. Cummá, né catenacce o mascature, nce ponno pe ‘na femmena in amore. |
Piangendo tutte e due in braccio alla comare, avevano le faccine come la cera. Disse la comare: “O ragazze, avete voglia? Andiamo da mamma con questi signori. Comare, né catenacci né serrature, servono per una donna in amore. |
|
Si vo’ filà, ‘nu spruóccolo ll’abbasta pe filà, si ‘a ‘nchiude ‘int’â furtezza, mette ‘e scelle e se ne va. |
Se vuole filare, un bastoncino le basta per filare, se la chiudi in una fortezza, mette le ali e se ne va. |
|
Si ‘nnanze vede ‘o ffuoco, si ‘nnanze tene ‘o mare ‘nu segno ca lle fa, cu ll’uocchie ‘nchiuse, ‘mbracci’a ‘ammore va. |
Se davanti vede il fuoco, se avanti ha il mare un segno che le fa, ad occhi chiusi, tra le braccia dell’amore va. |
|
Trasìte, picceré, sposa cu sposo, vasàte ‘a mano â ‘gnóra e tanta scuse”. |
Entrate, piccole, sposa con sposo, baciate la mano alla signora e tante scuse”. |
Tra le interpretazioni di questa canzone, ricordiamo quelle di Elvira Donnarumma, Giulietta Sacco, Giacomo Rondinella, Sergio Bruni e Roberto Murolo.
| << Quann’uno è guaglione | Quanno chiove >> |


Ernesto Tagliaferri
Ernesto Murolo
1929